Kazimiera Iłłakowiczówna była znaną poznaniaczką. To poetka, która napisała wiele ciekawych wierszy i prozy, a także przetłumaczyła wiele dzieł światowych pisarzy. O tym, jak Iłłakowiczówna osiągnęła wielki sukces w swojej karierze opowiemy na poznaniski.eu.
Dzieciństwo i młodość
Kazimiera urodziła się w Wilnie. Była dzieckiem nauczycielki języków obcych Barbary Iłłakowiczówny i Klemensa Zana. Miała starszą siostrę, Barbarę. Dzieciństwo dziewczynki trudno nazwać beztroskim, bardzo wcześnie została sierotą i była wychowywana przez wuja, który nie poświęcał jej wystarczająco dużo czasu. Kazimiera skarżyła się na taką postawę i została przekazana dalekiej krewnej, hrabinie Zofii Buyno. W jej domu Iłłakowiczówna dorastała otoczona księgozbiorami bogatymi w beletrystykę i dzieła z zakresu historii sztuki. Z przybraną matką rozmawiała po francusku, z opiekunką po niemiecku, a w szkole uczyła się rosyjskiego. Wkrótce potem dziewczyna została wysłana na kursy języka angielskiego w Oksfordzie.
Jako nastolatka Kazimiera była bardzo dociekliwa i pewna siebie. Te cechy charakteru irytowały jedną z jej nauczycielek, która w przypływie złości ujawniła informacje o jej pochodzeniu. Bez ogródek powiedziała Iłłakowiczównie, że urodziła się poza związkiem małżeńskim i powinna wstydzić się swojego pochodzenia, a nie chodzić z podniesioną głową. Wszystko to doprowadziło Kazimierę do kryzysu emocjonalnego. Prawdopodobnie wtedy postanowiła zostać poetką, aby udowodnić, że zasługuje na szczęście i sukces w tym życiu. Po ukończeniu szkoły Kazimiera wyjechała do Krakowa, by studiować polonistykę i anglistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim.
Niezależna pisarka
Iłłakowiczówna zaczęła pisać swoje pierwsze wiersze podczas pierwszej wojny światowej. Wiele z nich miało lekko patriotyczny wydźwięk. Zostały one opublikowane w dwóch tomikach, Kolędy polskiej biedy i Trzy struny. W 1915 r. Kazimierza wstąpiła do tzw. frontu polskiego, czyli oddziału złożonego z sanitariuszek. Na froncie spędziła dwa lata, opatrując rannych żołnierzy. W 1917 r. Iłłakowiczówna przeniosła się do Petersburga i nadal pisała wiersze. W 1918 r. ukazała się powieść poetki Bajeczna opowieść o królewiczu La-Fi-Czaniu, o żołnierzu Soju i o dziewczynce Kio, którą napisała po trudnych doświadczeniach jako pielęgniarka na frontach I wojny światowej. Książka była satyrą i krytyką rewolucji, której była świadkiem.
Iłłakowiczówna nie należała do żadnych kręgów artystycznych ani politycznych. Nie podążała za niczyim przykładem. Według badaczy jej wiersze opisujące życie codzienne na początku lat 20. noszą cechy poezji skamandryckiej. W 1938 r. wydała książkę Ścieżka obok drogi, która została uznana przez opinię publiczną za nieudaną. Opisywała w niej trudności związane z procesem odzyskiwania przez Polskę niepodległości. Opisywała w niej też swoje relacje z marszałkiem.
Wiersze Iłłakowiczówny wyróżniały się oryginalną wyobraźnią, obserwacją i niemal filmową zdolnością opisu. Wykazała się w nich niezwykłym wyczuciem rytmu tekstu, co uczyniło ją mistrzynią wiersza tonicznego. Całą swoją twórczą uwagę skupiała na prostocie. Jej ideałami były ewangeliczne przypowieści, czasem bajki Ezopa czy Krasickiego. Stąd radość i spokój jej stylu. Utwory pisarki łatwo rozpoznać po melodii, rymie i współbrzmieniu. Wiersze religijne zebrała w zbiorze Ta jedna nić (1967). Jej sztuki teatralne znalazły się w zbiorze Rzeczy sceniczne (1969). Charakterystyczną cechą poezji lirycznej Kazimiery jest baśniowa anegdotyczność. Pod tym względem była bliska Julianowi Tuwimowi.
Ostatnie lata życia
W 1935 roku Iłłakowiczówna wróciła do pracy w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Zaczęła również aktywnie podróżować po Europie ze swoimi pracami. Gdy wybuchła II wojna światowa, wraz ze współpracownikami została ewakuowana do Rumunii, gdzie przebywała do 1947 r., po czym wróciła do Poznania i mieszkała tam aż do śmierci.
Podczas pobytu w Poznaniu zarabiała ucząc języków obcych. Za najbardziej udany przekład Iłłakowiczówny z języka rosyjskiego na polski uważa się Annę Kareninę Lwa Tołstoja. W 1956 roku poetka była świadkiem Poznańskiego Czerwca, a wydarzenia te wywarły na niej tak wielkie wrażenie, że opisała je w wierszu Rozstrzelano moje serce w Poznaniu. W 1981 r. Uniwersytet Adama Mickiewicza w Poznaniu przyznał jej tytuł doktora honoris causa. Za swoją wyjątkową twórczość Iłłakowiczówna otrzymała medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości. Została również odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Kazimiera zmarła 16 lutego 1983 roku w Poznaniu. Rok po jej śmierci w mieszkaniu, w którym mieszkała, powstało muzeum, które istnieje do dziś. Odbywa się w nim coroczna Nagroda Literacka im. Kazimiery Iłłakowiczówny.
Kazimiera dzięki niezwykłemu talentowi, wysiłkom i życzliwości potrafiła osiągnąć niespotykany sukces, zaskarbić sobie miłość i szacunek czytelników. Jej utwory są chętnie czytane przez współczesnych, a pamięć o poetce wciąż żyje.