Krystyna Feldman to utalentowana polska aktorka, która grała na deskach wielu teatrów. Dzięki zamiłowaniu do teatru i umiejętności pokazania mocnych stron swoich postaci zyskała popularność wśród widzów. Przeczytaj więcej o życiu i pracy tej wspaniałej kobiety na poznaniski.eu.
Kariera w teatrze
Krystyna urodziła się 1 marca 1920 r. we Lwowie jako córka aktora Ferdynanda i śpiewaczki operowej Katarzyny. Ojciec dziewczynki zmarł, gdy dziewczynka była jeszcze bardzo mała, a matka po pewnym czasie wyszła ponownie za mąż. To właśnie ojczym posłał ją do szkoły komercyjnej. Kiedy przyszedł czas na wybór zawodu, dziewczyna postanowiła zostać aktorką. Znajomi i krewni odradzali jej tę drogę, ale ona nikogo nie słuchała. W 1937 roku Krystyna zdała korespondencyjny egzamin aktorski w warszawskim Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej. Wcześniej kształciła się u lwowskiego pedagoga, aktora i reżysera Janusza Strachockiego. We wrześniu tego samego roku zadebiutowała w Teatrze Miejskim we Lwowie rolą chłopca w bajce Kwiat paproci. W Teatrze Lwowskim występowała do 1939 roku. W latach 1939-1941 Krystyna kierowała Teatrem Robotniczym w Zimnej Wodzie, a w latach 1944-1945 była cenioną aktorką Polskiego Teatru Dramatycznego we Lwowie. W 1975 roku aktorka występowała w Teatrze im. Jana Kochanowskiego w Opolu, a następnie przeniosła się do Teatru Poznańskiego. Od 1983 roku Krystyna współpracowała z Teatrem Nowym w Poznaniu, a w latach 1982-1988 była opiekunem artystycznym Teatru Puls.
Trudno wymienić wszystkie role, które Feldman zagrała w swojej długiej karierze. Wybitna aktorka z powodzeniem wcielała się w każdą ze swoich postaci, od Hesi w Moralności pani Dulskiej po Błazna w Opowieści zimowej. Wystąpiła również w Modlitwie chorego przed nocą Janusza Wiśniewskiego.
Kariera filmowa
W 1953 roku Feldman zadebiutowała w filmie. Zagrała fanatyczkę w filmie Celuloza. Krystyna grała ekscentryczne, dziwaczne postacie. Zdefiniowana raczej przez swój wygląd niż osobowość i skalę uczuć, nigdy nie stroniła od chamstwa swoich bohaterów. Jej niezwykłe umiejętności i oryginalność nieustannie przyciągały uwagę publiczności. W jednym z wywiadów aktorka powiedziała, że rola jest projekcją życia żywej osoby. Aby przekazać to widzom, aktor musi przyzwyczaić się do obrazu i cieszyć się nim podczas gry. W ten sposób Krystyna odtwarzała wewnętrzne życie swojej postaci, wchłaniając je w siebie.
Aktorka nieustannie określała siebie jako honorowa, dostrzegając różnorodność w samym sercu tego terminu. Rzeczywiście, różnorodność jest imponująca, ponieważ obejmuje różne typy i charaktery, epoki i środowiska, konwencje, gatunki, a Krystyna z powodzeniem zróżnicowała postacie w ramach tego samego typu, nadając im niepowtarzalne, indywidualne cechy. Sugestywna kreacja Feldman w jej debiutanckim filmie z 1953 roku sprawiła, że inni reżyserzy wielokrotnie zapraszali ją do podobnych ról.
Biorąc pod uwagę jej niesłabnące poczucie humoru i młodzieńczy temperament, Feldman często występowała w komediach. Była właścicielką kota w filmie Kryptonim Nektar, aktywistką w Świętej wojnie i pielęgniarką w Sublokatorze.
W latach 80. Feldman zdobyła sławę na całym świecie. W tym okresie współpracowała ze znanymi reżyserami, którzy chętnie powierzali jej najtrudniejsze, a zarazem najciekawsze role. Zagrała ciekawską sąsiadkę Krukowskich w trzech odcinkach Mgiełki, a we Wczoraj była ekscentryczną fanatyczką, ciotką Ringa.
Ostatnim filmem, w którym wystąpiła aktorka był Faust. Krótko przed śmiercią zagrała Weronikę w Fauście w reżyserii Janusza Wiśniewskiego w Teatrze Nowym. Wielka aktorka zmarła 24 stycznia 2007 roku i została pochowana na cmentarzu w Poznaniu.