Jerzy Piotrowicz to wybitny grafik i ilustrator, twórca niedoścignionych dzieł znanych na całym świecie. To niezwykły artysta, jeden z najciekawszych polskich malarzy końca XX wieku. Człowiek ten całe swoje życie poświęcił malarstwu, rysunkowi i rytownictwu. Wyjątkowe umiejętności techniczne pozwoliły mu osiągnąć mistrzostwo w tych dziedzinach i stosować wirtuozerskie rozwiązania, pisze poznaniski.eu.
Specyfika jego twórczości
Jerzy urodził się w 1943 roku we wsi Przedświt. Całe dzieciństwo i młodość spędził w Jeleniej Górze. Od najmłodszych lat przejawiał zamiłowanie do rysunku, więc po ukończeniu szkoły podjął studia w poznańskiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych na Wydziale Malarstwa. W 1972 roku uzyskał dyplom z wyróżnieniem w pracowni graficznej Tadeusza Jackowskiego.
Na początku lat 80. Jerzy zyskał sławę w Poznaniu i zaczął tworzyć niezwykłe obrazy, gdzie przypadkowe strumienie kapiącej gęstej farby działały jako dodatkowy środek wyrażania jego wizji świata. Styl Piotrowicza charakteryzował się spontanicznością, różnorodnością kolorów i refleksami świetlnymi. Dużą rolę w kształtowaniu tej poetyki odegrała fascynacja Jerzego twórczością Velázqueza, Goi, Rembrandta i innych malarzy.
Od samego początku Piotrowicz w swojej działalności artystycznej inspirował się twórczością Jana Spychalskiego. Zakochany w twórczości tego artysty, Jerzy w swoich wczesnych obrazach poetycko, nieoczekiwanie i nieco w duchu surrealizmu, doskonale łączył ze sobą różne przedmioty. Niekiedy w jego pracach na pierwszy plan wysuwała się potrzeba podkreślenia kompozycji.
Z natury Piotrowicz był osobą bardzo trudną, surową nie tylko dla innych, ale i dla siebie. Z tego powodu praktycznie nie miał przyjaciół. Od 1976 roku aż do śmierci mieszkał w skromnych warunkach w pracowni na 16. piętrze bloku na poznańskim osiedlu Piastów. Uwielbiał podróżować, oglądać krajobrazy, architekturę i obrazy w zbiorach muzealnych. W wolnych chwilach Jerzy lubił spacerować po Starym Rynku, prowadzić aktywne życie towarzyskie, chodzić do Teatru Ósmego Dnia, odwiedzać Muzeum Narodowe. Często był też zapraszany przez wielkich mistrzów do ich pracowni. Cechą charakterystyczną jego twórczości stała się spontaniczność, swoista „dzikość” malowniczego gestu, feeria barw i blask światła. Czasami, aby powrócić do otaczającej go rzeczywistości, tworzył martwą naturę. Tematem była biała porcelana rozrzucona po pracowni, świeżo kupiona ryba czy warzywa. Tworzył również wiele prac na papierze – gwasze, akwarele, rysunki. Każdy, kto widział dzieła tego artysty, zachwycał się nimi, ponieważ każdy obraz był arcydziełem, które kryło w sobie głęboki sens i wizję świata mistrza.
Pamięci artysty
30 października 1999 roku Jerzy Piotrowicz zmarł nagle na serce, na kilka dni przed otwarciem dużej wystawy monograficznej poświęconej jego twórczości w Galerii Arsenał w Poznaniu. Po śmierci artysty w 2002 roku w Poznaniu powstało Towarzystwo im. Jerzego Piotrowicza, którego celem jest zachowanie pamięci o jego twórczości. Piotrowicz nie pozostawił testamentu. Dzięki staraniom TJP w 2003 r. rodzina artysty przekazała Towarzystwu jego bogatą spuściznę (kilkaset obrazów oraz tysiące rysunków i grafik), a ono zdeponowało je w Muzeum Narodowym w Poznaniu. Muzeum często organizuje wystawy w Poznaniu.
W lutym 2017 r. w ramach wspólnego projektu wystawienniczego otwarto w Poznaniu dużą prezentację prac Jerzego Piotrowicza. Jego prace prezentowane były na kilku wystawach – w Muzeum Narodowym, Arsenale Miejskim, galerii Ego i Garbary 48. Dzięki takim wydarzeniom twórczość artysty jest doceniana przez współczesnych.